Een assistentiewoning?

Voor ieder van ons komt ooit de tijd dat het allemaal wat moeilijker wordt…
We redden ons nog wel maar die trappen worden wat lastig, de tuin onderhouden wordt een karwei, ons huis wordt te groot en echt gerieflijk en aangepast is het ook niet meer.
We zijn wat minder vast te been en durven al eens te struikelen.
Maar ja, we zijn emotioneel gehecht aan ons oude vertrouwde nest en het is zo moeilijk om dat los te laten.
We doen koppig verder en dat lukt nog wel een tijdje…

Of moeten we misschien toch eens nadenken over een andere mogelijkheid?

Het rustoord?
Daarvoor voel ik me toch nog te goed. Ik ben er een groot stuk van mijn vrijheid kwijt, het is duur en ik word elke dag geconfronteerd met miserie en aftakeling.
Dat stellen we liever zo lang mogelijk uit.

Wat dan?
Een assistentiewoning zou wel eens de ideale oplossing kunnen zijn…

Ik woon er zelfstandig en doe er mijn goesting. Volk genoeg om een babbel mee te doen, maar alleen als ik er zin in heb. Ik sta op wanneer ik wil en eet als ik honger heb.
Mijn nieuwe woonst is helemaal aangepast aan mijn conditie, geen trappen meer en alle comfort dat ik me wensen kan.
Mijn stookkosten zijn stukken lager dan in mijn oude woonst, want alles is perfect geïsoleerd.
Als het ooit toch eens tegen zit heb ik mijn persoonlijk alarm en is er snel iemand om mij te helpen. Dat geeft een gerust gevoel voor mezelf en vooral ook voor mijn kinderen.
En dan is er nog mijn duivel-doet-al, Mieke. Ze noemen haar de woonassistente. Als ik een vraag of een probleem heb, lost zij het voor mij op…
Zo zijn er nog veel meer voordelen aan zo’n assistentiewoning.
Toch wel de moeite om over na te denken… We zullen dat toch maar eens van dichterbij bekijken!